Waar denk ik aan? (4 mei, dodenherdenking)

4 mei

4 Mei. Dodenherdenking. Maar wat, of wie, herdenk ik nu eigenlijk? Nu 70 jaar geleden lijkt de tweede wereldoorlog sterker dan ooit een ver van mijn bed show. Alles is eigenlijk een ver van mijn bed show. Oorlogen, bombardementen, vluchtelingen op boten dobberend op de oceaan. Ik kan me enkel inbeelden hoe het is om te leven met de trauma´s van een oorlog, het verliezen van dierbaren en het leven in angst.

Ik ben me er van bewust dat 4 mei traditioneel gezien bestaat om Nederlandse oorlogsslachtoffers te herdenken. Maar hoe kan ik mijn ogen sluiten voor slachtoffers van oorlogen die misschien ook wel van onze handen afkomstig zijn alleen maar omdat ze niet tot ons koninkrijk behoren?
Ik herdenk, omdat ik het belangrijk vind er bij stil te staan dat ik dit in vrede en veiligheid KAN doen. Omdat ik met een geliefde bij defensie net zo goed een nabestaande had kunnen zijn. En omdat ik me er op zo´n dag als deze zoveel meer van bewust ben hoe gezegend ik en mijn naasten zijn.

Terwijl het geluid van een trompet over het doodstille plein schalt sta ik stil bij al die mensen die moeten of hebben moeten lijden. Zij die vochten in oorlogen, zij die opkwamen voor anderen en daar hun eigen leven voor hebben opgeofferd, zij die hun weg moesten zoeken naar een beter bestaan en zich daar steeds weer voor over hoge heuvels en door diepe dalen hebben moeten worstelen.

Ik trek mijn warme vest over mijn schouders en staar in stilte naar buiten. Terwijl ik denk aan oorlogen in het verleden en heden voel ik mij dankbaar. Dankbaar dat ik binnen warm op de bank zit, dankbaar dat ik in veiligheid naar de tv kan kijken, met mijn familie om me heen, een warme maaltijd achter de kiezen en een lekker toetje dat nog op me staat te wachten.
Dankbaar dat ik niets weet van oorlogstrauma´s en herinneringen aan dood en verderf.

Ik kijk naar de gezichten op de tv en vraag me af hoe al die mensen daar op de Dam herdenken. Hebben ze een gezicht in hun gedachten? Een specifiek verhaal? Of denken ze net als ik aan al die mensen die gruwelijkheden hebben moeten doorstaan, of misschien zelfs nog doorstaan?Waar zij ook aan denken, voor heel even zijn we allemaal stil en verenigd.

De twee minuten zijn bijna ten einde en een stem in mijn hoofd schreeuwt. Kan het zo blijven? Kunnen wij allemaal, waar we ook aan denken, wie we ook zijn, verenigd blijven?

Morgen is het 5 Mei. Is de beste manier om onze vrijheid en veiligheid te vieren en alle slachtoffers te eren en herdenken niet het er voor de zorgen dat er nooit meer een oorlog is die slachtoffers kan maken en waar mensen uit bevrijd moeten worden? En is dit niet enkel te bereiken door ons te verenigen, ongeacht achtergrond, geloof, uiterlijk, voorkeur of geschiedenis?

Advertenties

Eén reactie to “Waar denk ik aan? (4 mei, dodenherdenking)”

  1. mernasplace 4 mei 2015 bij 7:16 PM #

    Op 4 mei sta ik-in gedachten- starend over de zee, bij dat ene, immens grote kerhof met ontelbare witte kruisjes, vlak naast de maquette..starend stil daar waar immens verdriet en pijn samenkomen als een vuutpijl door mijn lichaam schietend met naast me Mrs x uit dat verre land die ecact hetzelfde voelde. Omaha Beach…5 jaar terug..stil nog steeds en dan denkend aan een niet zo groot kerhof, niet mooi, grouw en grijs en kil…statend in gedachten voel ik een traan..stil…zo jong..zoveel plannen..ik herdenk de zoon van Mrs x..een van de velen
    Ik herdenk om mijn vrijheid tastbaar te maken..omdat ik niet anders kan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: