Tien Euro Eiland

24 mrt

 

Prompt: Vertel dit verhaal

Hoofdstuk 1

De opkomende zon laat het wateroppervlakte schitteren en ik moet mijn ogen toeknijpen om te zien waar de oude man ons naar toe had gebracht.
Aan het einde van een houten stijger lag een klein watervliegtuigje. Net groot genoeg voor de piloot, twee kleine rugzakken, Rutger en mijzelf.
Ik knijp mijn vriend in zijn hand en knik naar de piloot die zijn hoofd uit het raampje van de cockpit steekt.
“Kom op, het avontuur wacht!”
Ik gooi mijn rugzak in de kleine laadruimte en schuif op het bankje waar ik mooi uit het raam kan kijken.
Ik zie dat Rutger aarzelt en steek mijn hand naar hem uit. De zijne is klam en omklemt onzeker mijn vingers terwijl hij zich in het vliegtuigje hijst.
Hij is nooit echt een avonturier geweest, bedenk ik me, en ineens word ik overspoeld door een gevoel van dankbaarheid waardoor ik hem pardoes een kus op zijn wang geef.
“Dank je wel.”
Ik zie aan zijn gezicht dat hij er niets van begrijpt.
“Dat je dit samen met mij wilt doen.” zeg ik, terwijl ik mijn stoelriem vast maak en Rutger een van de gigantische koptelefoons aan reik.
Rutger haalt alleen zijn schouders op en strijkt wat haar uit mijn verhitte gezicht.
“Geen probleem lieverd.”
Langer praten kunnen we niet. Het vliegtuig komt met een luid gebrul tot leven en de piloot steekt zijn duim in de lucht.
“Ready?!” roept hij door de luidspreker.
Ik knijp nog steviger in Rutgers vingers terwijl ik mijn hart steeds harder voel bonken.
“Ready!”
Met een schok komt het toestel in beweging en een ruk in mijn maag geeft aan dat we van het water los komen.
Ik glimlach naar Rutger, die een beetje bleek begint te zien en terwijl ik zijn hand blijf vasthouden druk ik mijn neus tegen het raam.
De kleuren zijn overweldigend. Boomtoppen steken groen af tegen grillige rotsen en de zon glinstert in het heldere blauwe water. Het duurt niet lang voordat we enkel nog het oneindige van de oceaan zien.
Are you OK?!”
De stem van de piloot klinkt blikkerig door de speakers van mijn koptelefoon. Ik weet dat hij op Rutger doelt, die met een verbeten gezicht mijn hand fijn knijpt. Ik schenk hem een bemoedigende glimlach en wend me dan tot de piloot.
“Yes, we are OK! Are we almost there?”
Met een grijns steekt de piloot zijn vinger uit en met een bonkend hart volgt mijn blik hem .
Daar was het dan. Ons eiland. Ons eigen eiland. Het zag er adembenemend uit, gehuld in golven van nevel.
Er was echter nog steeds die prangende, onbeantwoorde vraag: waarom hadden ze het ons voor slechts een tientje verkocht?

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: