Rust en chaos

20 nov

20131120-180638.jpg

De eerste zonnestralen raken het gouden oppervlakte van het immense gebouw voor mij. Vogels fluiten en een zwerm libelle’s stijgt op vanuit het nog vochtige gras. Het is acht uur ‘s ochtends en in stilte volgen we onze gids naar de voet van de Matrimandir, het spirituele middelpunt van Auroville, een experimenteel township in India. De sfeer in de omringende tuin is sereen, terwijl ik me bijna automatisch concentreer op mijn voetstappen op de leien tegels. Loopmeditatie… Een overblijfsel van mijn eerdere avontuur bij de monniken in Thailand.
We naderen de ingang. Stappen daar in stilte uit onze slippers en volgen een oude, in wit geklede dame de eerste laag van de Matrimandir in.

Adembenemend. De sereniteit straalt overal vanaf terwijl ik de delicate rondingen van het gebouw bekijk. Alles klopt. Mijn lichaam voelt precies wat de bedenker van het gebouw wil dat het voelt. Een soort heelheid, vrede met alles.
De Matrimandir ontvouwt zich voor mijn voeten en langzaam lopen we een omhoog cirkelend pad op, tot aan de binnenste laag van dit prachtige bouwwerk, the ‘inner chamber’: een grote witte ruimte wordt omringd door immense pilaren. Het middelpunt is een grote glazen bol die een enkele lichtstraal uit een punt in het plafond weerkaatst. Een ongelofelijk surreëel en adembenemend gezicht.
We nemen plaats op witte kussens en wanneer ik mijn ogen sluit is de stilte oorverdovend.
Ik mediteer en verbaas me over de niet te stoppen chaos in mijn hoofd. Aan niets denken lukt niet en ik ben akelig op de hoogte van mijn adem, het tintelen van mijn voeten en het steken van mijn rug. Ik scheld mezelf in mijn hoofd uit voor zwakkeling terwijl ik me opnieuw probeer te concentreren op de glazen bol in het midden en enkele stofdeeltjes gevangen in het licht.
Ik voel me licht en zweverig, alsof ik door de stilte mijn zintuigen honderd keer sterker ervaar. Ik ben hierdoor compleet overdonderd en dat maakt het alleen nog maar moeilijker me te concentreren. Zijn er echt mensen die dit elke dag doen? Vijftien minuten gaan voorbij voor we in stilte weer op staan en laag voor laag de Matrimandir weer verlaten. Terwijl de andere bezoekers snel het bezoekerscentrum in gaan om hun wilskracht te belonen met een ijsje keer ik me voor nog een laatste blik op het gigantische bouwwerk. De Matrimandir rijst als een grote, gouden globe op uit het landschap van steen, bloemen en bomen. Links ligt het amfitheater, waar in een stenen urn de aarde uit het thuisland van de inwoners rust en waar op de geboorte- en sterfdag van de Moeder (de oprichtster van Auroville) een groot herdenkingsvuur brandt. Rechts staat de Banyanboom, het middelpunt van deze vreemde, inspirerende stad.
Ik blijf staan totdat de gids me terugroept. Het is tijd voor de toeristen en newbies om te vertrekken en voor de echte spirituele doorzetters om in stilte dit immense gebouw te betreden. Zal ik daar ook nog eens toe gaan behoren? Ik betwijfel het…

.Waar de dag begon in complete stilte en rust, eindigde de dag in chaos en drukte. Pondicherry. Een klein stadje zo’n twintig minuten van Auroville vandaan en een wereld van verschil.
Zijn de mensen in Auroville kalm en relaxt, in Pondicherry is iedereen het tegenovergestelde. Zodra je het stadje nadert komt een zwerm van autoclaxons, geloei van koeien en geschreeuw van mannen je tegemoet. De sfeer is agressief en opdringerig, om van de geur in de opgebroken straten nog maar niet te spreken. Dit is het echte India. Weg van het soms wat zweverige Auroville laat het land haar echte gezicht zien.
De Lonely Planet omschrijft een oud koloniaal stadje verdeeld in twee delen, Frans en Indiaas. En het is waar, de bus stopt in het opmerkelijk schonere, Franse gedeelte, waar de bouwstijl en groenvoorziening aan de Rivièra doet denken. Maar zodra we een hoek omslaan raken we verstrengeld in de Indiaase chaos van auto’s, riksja’s, fietsers, voetgangers, koeien, honden en varkens. Bedelaars klampen zich aan ons vast en zodra we ook maar even naar een mooie sari of setje armbanden kijken komen er tien koopmannen op ons afgestormd.

Toch heeft het wel wat. De complete tegenstelling met thuis geeft me een triomfantelijk gevoel.
Na een lunch met kleffe pizza en zoete koffie struinen we door de kleine, drukke straatjes, dingen we af voor salwars en bindi’s en stappen we een stoffenwinkel in waar we bij elke beweging gevolgd worden door drie winkelbediendes. Ondanks deze benauwende ervaring is het me gelukt om mooie stof uit te kiezen die ik door de kleermaker in Auroville kan laten omtoveren in een Salwar Kameez, naast de Sari de traditionele Indiase klederdracht.

Na veel shoppen hebben we ons met alle tassen in een riksja gepropt die ons afzette bij het bezoekerscentrum van Auroville waar we onszelf getrakteerd hebben op heerlijke ijskoffie en een brownie.
En toen was week twee weer om. De tijd gaat langzamer dan ik verwacht had maar de relaxte sfeer in Auroville doet me goed. Zo kan ik opladen voor het afstuderen dat me te wachten staat als ik weer terugkeer 😉

Het fijne aan Auroville en WELLpaper is dat ik complete vrijheid heb in wat ik doe, laat en wil. Alles straalt hier zo’n intense relaxtheid uit dat het makkelijk is om mijn Nederlandse drukte opzij te zetten en mee te gaan met de flow. Het werk bij WELLpaper is leuk, hoewel ik ontzettend respect heb voor de vrouwen die dit werk dag in dag uit doen. Ik kan makkelijk weg van het werk dat bestaat uit eindeloze herhaling. Knippen, rollen, weven, schilderen. Elke dame heeft haar eigen specialiteit en doet urenlang hetzelfde. Ik neem me voor om nooit meer te klagen over mijn werk in Nederland!
Tijdens het werk praten we. Zo goed als we kunnen in een mix van handgebaren, gebrekkig Engels en gelach om mijn verschrikkelijke Tamil uitspraak maken we grapjes en vragen we elkaar over echtgenoten, vriendjes en familie.Ik versta maar de helft en zij verstaan mij ook amper maar toch hebben we de grootste lol. De dagen kabbelen voort en mijn roze wolk is terug, deze keer hopelijk voor wat langer!

Advertenties

2 Reacties to “Rust en chaos”

  1. Els 20 november 2013 bij 1:45 PM #

    Mooi, xxx

  2. Marijke 20 november 2013 bij 7:30 PM #

    Weer een mooi stukje! Geniet ervan om het te lezen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: