Stijgen en landen (deel 1)

7 nov

Nou, daar zit ik dan… Op een klein terrasje omringd door groen en de geluiden van vogels, krekels en andere insecten. Naast me ligt de hond (daar ben ik blij om want die kan waarschuwen voor slangen!) en het is donker.
Wat nog maar een week is voelt als maanden en in een dag maak ik hier zoveel mee dat ik er een heel dagboek mee zou kunnen vullen.

Laten we maar bij het begin beginnen. Schiphol op 31 oktober 2013 om een uur of 10. Ik sta een beetje zenuwachtig voor de incheckbalie maar alles verloopt smooth, ondanks dat alles volledig geautomatiseerd is en er weinig menselijks te vinden is.
Tas weg en hup, naar het restaurant waar een heuse delegatie op me zit te wachten. Dat voelt fijn, zoveel mensen die je gaan missen. Andersom voelt het minder fijn, weten dat ik zo veel mensen moet missen. Ik praat met zoveel mogelijk en lach, knuffel en hou vast zo lang het nog kan.
Maar dan komt toch het moment om te vertrekken naar de gate. Voor de douane nemen we afscheid en ja… Daar waren dan toch de tranen, hoe wel ik ze toch zo verboden had te komen opdagen!
Ik zwaai nog even maar dan moet ik me toch los scheuren. Maar een ding is zeker, als ik terug kom zullen de tranen van vreugde zijn!
Eenmaal door de douane viel het niet te missen bij welke gate ik moest zijn. Een lange rij Indiërs had zich gevormd voor gate nummer zes en daar sloot ik achter aan.
Eenmaal in het vliegtuig had ik een heerlijke plaats, bij de uitgang, op de grens van first class en economy class met heerlijk veel beenruimte. Ik zat naast een oude man die een klein beetje in paniek was en toen ik hem vroeg of het wel ging legde hij me uit dat zijn vrouw op dezelfde soort stoel (inclusief beenruimte) een paar rijen verder op zat. Alleen. En ze was bang. Dus ik bood aan om te ruilen, waardoor het oude mannetje glunderde en van blijdschap mijn koffertje naar de desbetreffende plaats droeg. Daar zat een dolblij vrouwtje en zo was mijn eerste goede daad al gedaan! Pluspuntje, nu zat ik tegenover twee ongelofelijk leuke homo’s (de stewards) en kon ik makkelijk alle aandacht krijgen!
De vlucht naar Delhi ging super, overstappen was geen probleem en voor ik het wist was ik door de douane en zat ik in het vliegtuig van Air India te kijken naar een Bollywoodfilm ( Sharukh Khan! <3)
Maar toch duurde die rust niet lang, er zat een oud vrouwtje naast me die vanuit het niets in Tamil tegen me begon te kletsen. Ik maar ja knikken uit beleefdheid terwijl ik er niets van snapte. Maar ze was zo grappig!
Eenmaal op Chennai aangekomen kreeg ik direct hulp van een Indiaase student, die mijn koffer wilde dragen, waarschijnlijk omdat hij zich schuldig voelde dat hij tijdens de vlucht drie keer keihard tegen mijn knieën is aangestoten, waarbij een keer bijna mijn eten er over heen ging. We raakte aan de praat en hij wilde me helpen met het nakomen van mijn belofte, namelijk bellen naar het thuisfront!
Helaas kon zelfs deze local geen werkende telefoon vinden en had hij er zelf ook geen. Dus ik moest het thuisfront in onwetendheid laten wat frustrerend was en me een hoop stress bezorgde.
Buiten stonden hordes mannen met bordjes te wachten op hun klanten. Mijn chauffeur was een klein, dik mannetje die mijn naam verkeerd gespeld had maar verder erg aardig en beleefd was. We reden al snel weg van het parkeerterrein en daar sloeg de wondere wereld van India als een warme deken over me heen.
Overal zag ik mensen, afval, koeien, auto's en Riksja's.
Een harmonie van auto claxons kwam me te gemoed en ik ben een aantal keer aardig geschrokken van een koe op de weg. Maar toen ik eenmaal aan de chaos gewend was, vond ik het prachtig!
Ik voelde me een echte ontdekkingsreiziger die op het punt stond een land te ontdekken waar ze alleen nog maar zoveel van gehoord had. Tegelijkertijd voelde ik me een aapje in de dierentuin. Bij elk stoplicht werd ik aangestaard door mensen die naast de auto stonden te wachten, op motor's, brommers, fietsen. Intense staren heb ik ontvangen, waardoor ik wenste om door de grond te zakken.
Ook na anderhalf uur rijden, met hier en daar een slaapje tussendoor, tijdens een stop bij een taxi café prikten de ogen van talloze mannen op mijn huid. Zippend van mijn chai deed ik zoveel mogelijk mijn best die blikken te ontwijken, om ze maar niet te laten denken dat ik andere intenties had.
De taxi chauffeur moest iets oppikken bij zijn zuster en dat was meteen de eerste confrontatie met een Indiaas dorpje. Viezig, stinkend en vol met mensen, geiten, kippen en andere beesten. Wat me verbaasde was dat zuster in een mooi huis woonde, paars geschilderd aan de buitenkant, wat hier in de streek normaal is (je ziet huizen in allerlei kleuren!) en best groot. Er om heen stonden hutjes van palmbomen en hout dus ik denk dat zij wel vooraanstaand is (of haar man dan in elk geval)
Verderop waren vrouwen in sari's aan het werk op een uitgestrekt rijstveld en terwijl ik aan het wachten was keek ik toe hoe een stel jongetjes cricket speelde met een geïmproviseerde bat en wickets.
Het is hier ontzettend groen, met grote hoge bergen bedekt met jungle en terwijl ik Auroville in rijdt wordt het alleen maar groener.
Wat Auroville is en waar het voor staat leg ik in een latere blog wel uit, daarvoor moet ik eerst de welkomsttour doen op donderdag.
Na mijn aankomst in Mitra, mijn verblijf voor de komende 3 maanden ging alles in een sneltreinvaart, van inschrijven bij het hostel naar inschrijven in Auroville naar het regelen van een simkaart. En het rondrijden ging…jawel… Op een brommertje, of Muppeth zoals ze het hier noemen. Mijn allereerste keer op een geautomatiseerd voertuig en ik ben in India met een giga jetlag.
Gelukkig is het nu een paar dagen later en gaat het rijden van dat ding prima, al rijd ik nog steeds als een oma'tje vergeleken met de locals.

Om te voorkomen dat dit een giga blog gaat worden deel ik 'm in twee delen. Het tweede deel, die over de rest van mijn eerste dagen in India, zal waarschijnlijk Morgen verschijnen!

Advertenties

4 Reacties to “Stijgen en landen (deel 1)”

  1. Marijke 7 november 2013 bij 6:16 AM #

    Wat een leuk eerste blog. Ik kan het zowat voor me zien hoe sommige dingen er uit zien.
    Liefs

  2. Els 7 november 2013 bij 8:01 AM #

    Prachtig om te lezen, verheug me op de volgende, dikke knuf van Els

  3. Papa 7 november 2013 bij 9:01 AM #

    Leuke eerste blog, eerste hoofdstuk van je boek, toch? 😉 Liefs, papa

  4. Linda 7 november 2013 bij 5:40 PM #

    Kijk uit naar het vervolg! Leuk om zo bij te kunnen blijven in je belevenissen!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: