Dagboek van een werkster

11 okt

Geschreven op een koude zondagmiddag in november. Buiten bedekt sneeuw de daken en komen er zelfs bij de vogels wolkjes uit hun snavels. Binnen is het lekker warm en ik zit met een kop thee en de muziek zachtjes aan op de bank.

Dagboek van een werkster of; hoe ik mijn leven aan hem verloor.

IJskoude ogen, die alles op hun weg bevroren. Ze bezorgden me de rillingen, leken dwars door me heen te kijken toen ik voor hem op de grond knielde, smekend om genade. Ik wist dat het geen zin had. Zijn ogen, zijn hart. Alles was kil. Gevoelloos. Wat was er van hem geworden?
Verboden herinneringen speelde door mijn hoofd. Zijn bed, zijden lakens, weelde. Hoe vaak had hij daar zijn echte hart getoond?
De oude koning was dood en hij zat, jong als hij was, onervaren op de troon. Zo’n jeugd, zoveel rijkdom en toch alles behalve vrij. Het doet iets met je, alsof het een vrijbrief voor psychose is.
Vóór de dood van de koning was het kasteel nog gevuld met warmte. Haardvuren leken duizend malen warmer, het eten duizend malen smakelijker en in elke hoek school een glimlach. Nadat de jonge prins zijn intrede had gedaan waren de glimlachen omgesmolten in haat en de warmte verdreven door een kilte die zich verspreide met elke stap die de jonge heer voerde.
Wij allemaal hebben het gevoeld, zijn haat, zijn toorn, zijn wraak.
Er is er maar een die al die woede kan omzetten, die hem weer menselijk kan maken. Die ene, dat ben ik.
In de ogen van vele anderen ben ik niet meer dan een doodgewone werkster, een dochter van een landloper en niets meer waard dan vuil. Vaak genoeg ben ik beledigd, vernederd, geslagen. Vaak genoeg is mijn trots gekrenkt maar ik heb me altijd staande gehouden. Tot nu, ik voel hoe mijn trots, mijn enige houvast langzaam weg glipt uit mijn handen.
Hij was voorbestemd te trouwen met een meisje van hoge komaf, een hertogin, een welopgevoed meisje dat weet hoe ze haar man moet dienen. Niet iemand zoals ik, een vechter, een vrijbuiter. Ik ben beneden zijn stand.
Toch voelde ik hoe zijn ogen me opnamen, ik voelde ze tintelen op mijn huid, langzaam het oppervlak van mijn lichaam afspeuren. Ik voelde onze verbintenis, de hartstocht. Gevoelens die bruut werden afgekapt door de dwingende hand van zijn raadsheer. Want, zo dachten zij, deze jongeman was nog lang niet in staat alleen te regeren.
Was het juist door die dwingende hand dat zijn ziel werd ontrokken aan zijn lichaam, dat zijn hart veranderde in dat van een stenen standbeeld Levenloos, gevoelloos? Wie goed in de ogen van de raadsheer keek kon het met gemak onderscheiden. Hebzucht en gierigheid speelde een spelletje in zijn irissen. Het smachten naar macht en aanzien. De oude man wist maar al te goed hoe hij de jonge prins naar zijn hand kon laten dansen.
Het was echter ook zijn hand die ons de eerste keer samenbracht. De jonge prins was ziek, mij werd ontboden hem te verzorgen en zodoende elke dag en elke nacht aan zijn zijde te verkeren. Was het ons lot? Of gewoon puur toeval?
Mijn ogen deden pijn van de schoonheid waarin de zieke verkeerde, satijn, zijde, brokaat. Alles glansde in het licht van de kaarsen in gouden kandelaren en zelf het weinige eten dat de prins naar binnen kon krijgen werd geserveerd op bladen van goud.
Ik kende alleen mijn handen, bestek of borden waren aan het armen volk niet besteed. Van alles wat er zich in die kamer bestond konden ik en mijn hele familie jaren van rondkomen. En hij gunde het geen blik waardig.
Wie alles heeft kan de kleine dingen niet meer waarderen. Waar ik al blij was met een simpele stof voor een nieuw schort kon het duurste zijde nog geen glimlach op zijn gezicht toveren.
En toen waren er de handen, de lippen die voorzichtig naar de mijne zochten, zijn lichaam tegen de mijne. Ik was de exotische stof waarop hij zo lang had gewacht. Ik kon een glimlach op zijn smalle lippen tevoorschijn toveren.
Ik heb me in mijn hele leven nog nooit zo gelukkig gevoeld, dat ene moment, die droom, die fantasie. Zo breekbaar en toch zo dierbaar.
Steeds vaker hunkerde ik naar zijn lippen, de woorden die hij zachtjes in mijn oor fluisterde en de haartjes op mijn arm die omhoog kwamen bij het voelen van de kussen in mijn nek. Steeds vaker waande ik me een nacht een koningin, een geliefde, een beminde.
Ik was van hem en hij van mij. Ik was er zeker van dat ik zijn hart had kunnen ontdooien.
Maar een kwetsbare bel breekt uiteen bij ook maar de lichtste aanraking. De ziekte verdween, in zijn plaats was daar weer de ijzeren hand van de raadsheer. Mijn fantasie werd ruw uiteen gerukt, weer opnieuw was ik niet meer dan een werkster, een stuk vuil. De hartstocht in zijn ogen doofde wanneer de oude heer zijn druk uitoefende en de nachten in weelde namen steeds sneller af.
Toen waren er ineens die meisjes, brede jurken, dure sieraden, gepoederde gezichten. Gespeelde sympathie voor de werkster, gespeelde harstocht voor haar heer.
Ik dacht dat ik gek werd, mijn hart deed pijn en ik kon dagenlang mijn bed niet uitkomen, wat was er gebeurd met ons lot, onze hartstocht?Werden al mijn dromen zomaar bruut uiteen gerukt?
Mijn hart bleef hunkeren, verlangen naar nog een nacht. Mijn voeten droegen me als vanzelf naar zijn kamer, ons domein, ons paradijs. De deur op een kier, vier blote voeten over de rand van het bed. Een gil, het geluid van mijn brekend hart gonsde door mijn oren.
Mijn droom? Kapot… Haar lieflijke gezicht? Bekrast met mijn nagels, zo hard dat het vel er aan hing.
Wachters, stevige handen rond mijn armen, rond mijn lichaam. Aanrakingen zo anders dan waar ik naar hunkerde. Nog een keer wilde ik zijn ogen zien. Zijn ijskoude ogen, die alles op hun weg bevroren. Ze bezorgden me de rillingen, leken dwars door me heen te kijken toen ik voor hem op de grond knielde, smekend om genade.
Ik wist dat het geen zin had, zijn ogen, zijn hart. Alles was kil, gevoelloos. Wat was er van hem geworden?
Op zijn gezicht is de wereld af te lezen, kil, koud. Ik haat het er, maar wil mijn tijd er nog lang niet eindigen. En toch heb ik mijn doodsvonnis getekend vanaf het moment dat zijn handen mijn huid raakten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: