Ben je zenuwachtig…?

11 okt

bcd9eba63d07641aa14db81a5030ab7f

“Ben je zenuwachtig?”
Sinds het begin van deze maand krijg ik deze vraag steeds vaker te horen. En om eerlijk te zijn… heb ik het te druk om de zenuwen echt te voelen. Naast het schrijven van mijn onderzoeksplan heb ik ook nog het nodige andere huiswerk en een flink aantal voorbereidingen die ik nog moet treffen. Daar passen zenuwen eigenlijk helemaal niet tussen!
Toch sluipt het er af en toe wel in. Op momenten dat ik even nergens mee bezig ben merk ik dat ik ga zitten fantaseren over hoe het straks zal zijn, over wie ik zal ontmoeten, wat ik zal gaan eten en wat ik allemaal ga beleven. En dan komen die zenuwen, kleine vlinders in mijn buik die heel heftig gaan fladderen.  Maar het zijn goede zenuwen, echte stress is er nog maar op een moment bij komen kijken.

Dat was het moment van mijn visum aanvragen. Al twee maanden van te voren was ik begonnen om me in te lezen over het hoe en wat en toen kwam ik er achter dat een Indiaas visum in gaat op de dag van afgifte (door de ambassade). En wanneer die dag is en hoe je dat moet plannen is een heel karwei en bezorgd dus heel wat stress. Want wat nou als je te vroeg begint met aanvragen en je het visum te vroeg krijgt? Op de website stond dat een aanvraag 14 werkdagen kost om te verwerken, iemand anders zei 5 tot 7 werkdagen en weer een ander riep dat het minstens een maand ging duren.  En omdat ik precies drie maanden in India verblijf (van 31 oktober tot en met 31 januari) zag ik al helemaal gebeuren dat mijn visum te vroeg zou eindigen. Ik heb paniek zelfs het ticketbureau gebeld om te zien of ik niet kon omboeken.
Waarom vroeg ik dan geen visum voor zes maanden aan? Nou, dat scheen nogal moeilijk te zijn, zeker voor een toeristenvisum en heel het internet stond bezaaid met paniekerige berichten over zes maanden visa en afwijzingen. Dus dat durfde ik niet. Bovendien kreeg ik van alle kanten verschillende meningen die me alleen nog maar meer verwarden. Die stress zat er toen dus inmiddels zo erg in dat ik bereid was alles gewoon maar weer af te zeggen.
Tot 30 september. Toen besloot ik dat ik mijn eigen gevoel zou volgen en ben ik met alle benodigde formulieren en tegen alle adviezen in naar het visumbureau gestapt.
Daar werd ik geholpen door een aardige vrouw met een grappig accent en gigantisch lange nagels (waar je allemaal wel niet op gaat letten als je zenuwachtig bent) die me, alsof ik niet zenuwachtig genoeg was, vertelde dat de kans bestond dat ik voor gesprek naar de ambassade moest.  En ja hoor, daar ging de stress weer.  Maar verder was er geen probleem, papieren gingen bij elkaar, paspoort er bij en hupsakee, ik stond weer buiten, met de mededeling dat het vijf werkdagen zou duren tot ik mijn paspoort met visum kon ophalen. Op het internet las ik dat het ook nog kon zijn dat je geen zes maanden visum kreeg maar dan wel een drie maanden visum.  Ik heb onvoorstelbaar veel nachten wakker gelegen van dit gedoe!

Maar toen het goede nieuws… vrijdag 4 oktober kreeg ik ineens bericht dat ik mijn paspoort klaar was om af te halen. Meer niet, er stond niet bij of het visum wel of niet toe was gewezen dus ik durfde niet eens blij te zijn. Met lood in mijn schoenen ben ik de maandag daarna naar het visumbureau gegaan, waar het leeg was en ik zo geholpen werd.  En toen kwam het moment… ik opende mijn paspoort, controleerde mijn naam, de afgifte datum (3 oktober, de dag na een nationale feestdag waarop de ambassade gesloten was, ze hebben er uiteindelijk dus maar 2 werkdagen over gedaan!) en de geldig tot-datum. Een zes maanden visum! Was dat nou zo moeilijk?   Ik kon wel een gat in de lucht springen en wilde de mensen die me geholpen hadden hartelijk bedanken maar omdat er een soort crisis was werd ik heel snel de deur weer uitgebonjourd.
Maar goed, ik had mijn visum voor zes maanden en ineens leek alles een heel stuk lichter en was mijn slaap die nacht heerlijk diep en onbezorgd!

Nu rest er eigenlijk alleen nog maar het inpakken, waar ik nog steeds niet echt mee begonnen ben omdat er geen zenuwen meer zijn die me achter mijn kont aan zitten en waardoor ik constant ‘on edge’ ben.
Zenuwachtig ben ik dus niet (meer), al heb ik af en toe last van vlinders die enthousiast uitkijken naar mijn grote avontuur.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: